سجاده دوستي ام را  بر قبله گاه پاكي  نجابت و صبوري ات پهن كردم.
  تمام وجودم راسنگفرش قدمهايت در سرزمين تنهايي ساختم .
 زير سايه بان نگاه مهربانت تنهايي معنايي نداشت.
  وقتي سر مست و مغرور شدم زير آن سايه بان تنهاييم گذاشتي.
  تنهاي تنها ،ولی من باز هم برايت قاصدك ميفرستم ، قاصدك دوستي 

منو درگير خودت كن تا جهانم زير و رو شه           
                       تا سكوت هر شب من با هجومت رو به رو شه        
بي هدف بدون مقصد سمت طوفان تو ميرم
                          منو درگير خودت كن بلكه آرامش بگيرم  
با خيال تو هنوزم مثل هر روز و هميشه 
                           هر شب حافظه ي من پر تصوير تو ميشه
 با من غريبه گي نكن با من كه درگير توام 
                            چشماتو از من بر ندار من مات تصوير توام
تو همين جايي هميشه   با تو شب شكل يه روياست
                            آخرين نقطه ي دنيا   تو جهان من همين جاست
تو همين جايي و هر روز  من به تنهايي دچارم
                             منو نزديك خودم كن تا تو رو يادم بيارم